WFH ve Mızmızlanmalar

Bu hafta yataktan çıkmak istemedim. Evden çalışmıyor olsaydım yıllık izin alırdım. Tek yaptığım, mesaiye 1 dk. kala kalkıp Gece’ye yaş mamasını verip masaya oturmaktı.

Evden çalışmayı sevmediğim için suçlu mu hissediyorum? Evet ama bunu itiraf da etmek istediğimi fark ettim. Sevmemek güçlü bir kelime belki ama o rutini oluşturamadım işte, sevecek kıvama getiremiyorum. Ben adliyeden adliyeye koşan, her gece ne giyeceğini düşünen bir avukattım. İmaj, pazarlama ve sunum, yani görünmek, beni besleyen şeydi. Tamam, metrobüs, otobüs ve metro komboları da beni yiyordu ama beslendiğim şey bu görünmek durumu ve onun sonucu alınan somut başarı tatminiydi. Şimdi beni dünyanın öbür ucundan denetleyen bir manager’ım ve iş dışında neredeyse hiçbir şey paylaşmadığım ve suratımı bile görmeyen dil bariyerimiz olan iş arkadaşlarım var.

Reddit’te ve bloglarda birçok fikir okudum. Bazıları nefret ederken bayılanlar da nefret edenlerden nefret ediyor. Tamam, anlıyorum; evde olmak güzel, trafik çilesi yok ve çok daha az para harcıyorsun fakat bunun yanında örneğin evin benimki gibi güneş almıyorsa, başkalarına çok bağlı, yani kurumsal bir işte çalışıyorsan, sosyal biriysen ve ev normalde senin için dinlenme yeri olan biriysen enerjin tükeniyor. Üretkenlik ise bence ofis ile aşırı farklı değil; çalışıyorsan her yerde hallediyorsun.

Neler yapmak lazım, bir göz attım:

• Sabah fake bir rutin oluşturup işe gitme hissi yaratmak: Ekstra uyku bence çok daha sağlıklı bir şey!

• İş sonrası hobi ve sosyalleşme oluşturmak: Benim hobim evde olmak zaten, maksimum bir arkadaşımla kahve ama hepimiz çok yorgun genç yetişkinleriz!

• Öğle aralarını ve kahve aralarını kullanmak: Bir oturunca kalkamıyorum çünkü saat farkı var ve yemek yemek içimden gelmiyor, sadece kahve. Sigarayı bile unutuyorum!

• Spor ve hareketlilik: Macfit o son zammı yapmayacaktı!

Başka var mı aklınıza gelen? Hemen bir antitez bulabilirim.

Dürüst oluyorum; blog, itiraf gibi düşün. Bana belli olmaz ama biliyorsun, yarın en sevdiğim şey bu düzen olabilir. İnişler ve çıkışlar.

Konu belki de mekan ve ne yaptığından çok ne hissettiğin. Ofiste de evde de benzer hislerle, çalışma alerjisi ve stresiyle boğuşuyorum. Dışarıya karşı öyle miyim? Asla. Hatta insanlar işkolik, başarılı ve hırslı biri olduğumu düşünüyor. Maalesef sadece imajımı önemseyen, kaybetmeyi sevmeyen ve paraya ihtiyacı olan biriyim. Eğer yeterince param olsaydı ilk yapacağım şey istifa edip LinkedIn hesabımı kapatmak olurdu.

Ne istediğini bilmek, duygular ve onların sürüklediği şeylerle ilgilenmeden ne istiyorsam onu yaptığım bir dönemdeyim. Kendimi rahat bırakıyorum, gün ne gerektiriyorsa o kadarını yapıyorum ve kendimi yargılamayı kesiyorum.

Bir yerlerde “iyileşmeyen” şeyler (bu kelimeden de nefret ediyorum, çok pathetic) sürekli gün yüzüne çıkacak ve ben buna rağmen, bununla başaracağım.

Eski patronumla yemeğe çıktığımızda bana, annemin de fark ettiği bir şey söyledi ve etkilendim: Sen her zorluğu aşan yıkılmayacak birisin, sadece başlangıçta mızmızlanmayı, fazla söylenmeyi seviyorsun.

Belki de tam olarak bu. Bakın, şu an çalışmak yerine size bile mızmızlandım mesela.

Başınız şişti, üzgünüm. Siz beni yine cool bilin!

Öptüm.

Çav.

Avukatlıktan Beyaz Yakaya ve Melankoli

Akşam yemeği için airfryer’a köfte attım, dünden mantarlı makarna kalmıştı, kremalı. Onu yiyeceğiz. Krema bozulmamıştır değil mi? Bir gün bile olmadı. Neyse, sanmıyorum, AI da öyle dedi.

Avukatlıktan sonra büyük kurumsal bir yapının içine girdim. Avukatlıktan sonra demek de doğru olmaz da işte, klasik avukatlıktan sıyrıldım. Sağlıkla ilişkili, yurt dışı menşeili bir firmada Sözleşme Uzmanı oldum. Avukatlık background’ı gerekse de bu işin normal avukatlıkla alakası yok. Her şeyin kurala bağlandığı, fontumu bile ona göre ayarladığım beyaz yaka ortamındayım. Ne kadar gerici ve stresliymiş bu da. Manager’ım Polonyalı. Başlarda iyiydik, sonra çıkışları olmaya başladı. Bir hafta ne yapsam diye düşünüp açık açık konuştum ve kendi karakterimi ortaya koydum. Çizgilere ve kurallara varım ama asi bir yanımın olabileceği fikri bir kenarda durmalı. Yalnız mektup arkadaşımla adaş, o da Polonyalıydı. Hayattaki tekerrürler ne garip değil mi? Ona bunu diyesim geldi ama robot gibi bir ortamdayız, henüz o yakınlığa giremem.

Full evden çalışıyorum bu arada. Hiç de kolay bir şey değilmiş. Şizofrenik bir deneyim. Birileri bana çok uzaklardan bir şey diyor, beni strese sokuyor, kendimi çok uzaklardaki, yüzünü bile görmediğim bu insanlara ispatlamaya çalışıyorum. Küçük meseleler günlerce uzuyor, halbuki yüz yüze olsak 5 dakikalık kısa bir talk yeterdi. Zaten dil bariyeri var, full İngilizce. Türk ekibiyle Türkçe, maillerde yine İngilizce. Vallahi bu derece iddialı değildim İngilizcede ama hallediyorum. Kimsenin grammar gerginliği yok; işini yap, Türkiye’deki görevini tamamla ve raporunu sağlam ver, yeter. Makine gibiler. Avukatlıktan farkı, biz avukatların daha intense oluşu. Daha kavgacı ama bir o kadar samimiyiz. Kibar kibar laf sokarız ama işler oluyorsa geçmişi unuturuz. Beyaz yakada ise her şey not ediliyor. Ne, buna mı takılmışlar? Dediğim şeyler önüme maille geliyor. Deneme süresini atlattım. Geleceği nasıl olacak bakalım. Sürdürülebilir ama sürdürebilir miyim...

Çok zor bir dönemden geçiyorum aslında blog. Ailesel de çok şey yaşandı, bu sırada iş değiştirdim, yeni işimde aradığımı buldum mu onu sorguladım, maddi konular, 26 yaşın ciddiyeti... Hepsi öyle bir üstüme geliyor ki. Korku ve stres içinde buldum kendimi. Bilinçaltı öyle bir şey ki, vücuduma yansıyor her şey. Konuşamadıklarım, öfkem, belirsiz stresim; hepsi boğazlarımın sürekli ağrıması, hasta olmak, bitmeyen öksürükler ve kemik ağrıları olarak geliyor. Bu kadar dert ediyorum, bu derece. En yakın arkadaşıma, “Gerçekten çıkış yolu bulamıyorum, bu kadar kötüsü olmamıştı,” demiştim. 25’ten önceki streslerle aynı değil. Sanki zamanın az ama tecrüben dar. Çevrende bir hız, sende bir durgunluk. Pişmanlıkların, gelecek kaygın, bu ülke... En çok da BU ÜLKE.

Tezer Özlü ile Vogue Ekim sayısı yan yana duruyor.

Devam etmek isteyen yanım ve durmak, belki de sonlanmak isteyen ruhum bir arada.

Okunmaların artışı beni sevindiriyor ama seslerinizi duymak da isterim.

Çav.

Bazen Bazı Şeylere Dair

Terapiye dönme düşüncem varken yazmanın bana iyi geldiğini ve birilerine bir şeyler anlatmayı artık eskisi kadar da sevmediğimi hatırladım. Günlük olaylarda bile böyle, uzun uzun anlatamıyorum hiçbir şeyi.

Eski ailesel travmaların açıldığı bir ay oldu. Böyle boom diye gündemimize düştü. İnsanın kaçamayacağı iki şey var: kendisi ve ailesi. Birbirini kapsayan iki küme zaten. Geçmiş olaylar tekrarlanır, para her zaman konunun bir tarafındadır, anneden gelen travmalar sana yansır, absorbe edersin, senin yaşın büyümüştür ama konuların etkileme gücünün değişmediğini fark edersin. Bu ay o yüzden rüyalarla boğuştum, bilinçaltımda bir şeyler açığa çıktı sanki tekrar. Tadım tuzum yoktu, gündelik geçirdim.

İnsanlarda en korktuğum şeyin ne olduğunu buldum mesela. Ne biliyor musunuz? Biriyle aranızdaki perdenin kırıldığı an. Fobim bu. Nasıl? Örneğin biriyle süper bir ilişkiniz var - herhangi bir anlamda - fakat işler yolunda gitmediğinde bambaşka, kötü bir yüzünü görüyorsunuz. İşte o anın etkisi. O şok ve beklenmemişlik ama bir yandan korku - ne olacak diye içi gıdıklayan bir sıcaklık. Herhangi bir olaya uyarlayabilirsiniz. Bu şoktan korkuyorum. Bu benim hakkımda da birçok fikir verebilir aslında. Evet, insanları tanımıyorum veya tanımamaktan ziyade istediğim rol ve yere konumlandırıyorum.

Atalarla bağ kesme yoktu - şok olma hakkımı kullandım, 3 yaşından beri falan kullanıyorum bu hakkımı. Şaşırmam bitmeyecek. Bu sefer tek farkı, son bir şok ve kopan bir bağın başlangıcını görmem oldu. Yaşayan birini ölmüş kabul etmek mümkün mü? Denemek istiyorum ama ben inatçı ve patavatsız bir avukatım, cool olup hayatıma bakamıyorum - deşmek, ben kötüysem konuyu berbat etmek, çirkinleşmek istiyorum. İçimde tuttuğum öfkeler beni rüyalarımla boğuyor. Bilmiyorum. Herkesin her kişisi olmak zorunda değil, doğru mu? Böyle de yaşamak mümkün. En yakın olmanız gereken insanla var olan o samimiyetsiz bağın yok olması belki farklı bir chapterın açılmasını sağlayacaktır. Büyük bir enerji yok olurken yeni bir enerjiyi doğurur. Dualarım ve dileklerim bu enerjinin yerinin dolması. Edilgen bir yerdeyim. Doldurmak, bir şeyi onarmak istemiyorum.

Böyle zamanlarda hayatımı 3. bir kişi gibi izliyorum. Duygularımı bu sebeple yaşamıyorum. Şu an Anıl ne yapacak, ne yapmalı? gibi bir sesle yönlendiriyorum. Kendi hikayemi falan mı yazıyorum, kitap dediğim ben miyim sanki? Hata payım yokmuş gibi ilerliyorum. Kurallarım net.

30'lar hakkında fazla düşünüyorum. (Bundan daha detaylı sonra bahsedeyim.) Sağlıklı yaşama, spora ve botoksa taktığım bir evredeyim. Güzel, daha güzel, çok güzel gözükmek istiyorum. Bu biraz kontrol arzum. Yani hayatta kontrol edemediğim devasa bir dramanın içinden geçerken neleri kontrol edebilirim? Bedenimi, evin temizliğini ve benim sözümü dinleyen insanları. Gıcıkça ama bunlara yöneliyorum. Kaş almak mesela. Saatlerce en düzgün olana kadar. Yemeklerin kalorisini sayma seansı. Aynada kendini inceleyip estetik müdahaleler için hesap yapmak. Banka hesabını uzun dönem kontrol. İşe abanmak. Kontrol etmem lazım, hayat her an kayabilir.

Hazır kişisel laptop elimdeyken bir şeyler anlatmak istedim. 

Bazen bazı şeylere dair bazı nedenlerle büyük hedeflerim var.

 Bilmiyorum blog.

Çav.

Oğluşum bu yazının yüzü olsun.

Kitap Yazmak? Anlık Birtakım Şeyler

 Yeni işe başlamakla son işinden çıktığın o boşluk haftasından yazıyorum. Pazartesi günü için gerginim. Farklı bir sektör, yeni bir başlangıç ve remote çalışma düzeni. Ne kadar başarabileceğim? Full İngilizce bir çalışma düzeni nasıl olacak? Üstesinden gelebilecek miyim?

Aklımdan yukarıdaki sorular geçerken Netflix'ten bir İngiliz polisiye filmi açtım. İngiliz dizilerini seviyorum. İskandinavlar kadar olmasa da keyifli oluyor. Bir gözüm ekranda, ellerim klavyede.

Geçen günlerde bir işe kalkıştım. Aslında sürpriz falan olsun diye kurgulamıştım ama size de fikrinizi sormak istedim. 10 yılı aşkındır yazıyorum ve ergenlikten 26 yaşıma kadar olan bir dijital günlük tuttum. Neden bunu belirli bir akış içindeki bir kitaba çevirmiyorum? Bunu ilk başta düşününce "Ben kimim ki hayatım merak edilsin?" diye düşündüm. Fakat bunu otobiyografi olarak düşünmeyin. Sonuçta gerçekten 15 yaşından 26 yaşıma kadar yazan birinin değişen düşünceleri ve büyüme sancılarına dair public bir yazı dizisi var. Bunun birleşmiş hâli ve aralarda bunları bağlayan yazılarım ilgi çekici olmaz mıydı? Tabii böyle bir planda sonrasında bu bloğu muhtemelen gizli moda alırım. Hem sektörel olarak ismim geçtikçe bloğun tüm özelimin (ne kadar özel, tartışılır) ortaya çıkması ilerledikçe rahatsız edici olabilir. Bana en açık düşüncelerinizle fikrinizi söyleyebilir misiniz?

Multitasking'e beynim o kadar adapte ki dinlenmiş hissedemiyorum. Her an işe yarar bir şeyler yapmalı, hiç değilse blog falan yazmalıyım. Bunu push'layan şeyi çözememekle birlikte bunun çağımıza dair bir problem olduğunu düşünüyorum. Şu an sadece diziye baksam mesela, telefonda scroll'lamaya devam edeceğim ya da gece nasıl daha verimli hâle gelmeliyim diye düşüneceğim. Burnout olmuş hissederken dinlenemeden bir başka işe atlamak korkutuyor belki de, bilemiyorum. Böyle anlarda beni ne rahatlatırdı, hatırlamıyorum. Bu yazı araç da olmuş olabilir.

Gergin ve huysuz hissediyorum, blog. Gecenin devamında öylece uzanıp sonra yatayım. Plansızlıktan keyif almayı deneyeyim.

Sevgiler.

Çav.

P.S. Kitap yazma olayı hakkındaki dürüst fikirlerinizi alabilir miyim?

(İstanbul arkeoloji müzesinden "Baebia Heykeli")

Gece Kritiği, Yeni Kariyer Yolları ve Birtakım Şeyler

Bir anda yazmaya başladım. Evdeki bilgisayarın klavyesi zorluyor. İş laptopu daha küçük; ellerim kayıyor, arada bir sayı yazıp siliyorum.

Kariyerimde büyük bir değişim yapıyorum. Belki radikal denemez ama büyük bir değişiklik olduğu kesin. Avukatlık olmayan ama avukatlık bilgisi gerektiren global bir işe giriş yapacağım. Eski iş yerimde de devir sürecindeyim. Bana her şeyi öğreten yerden ayrılmak zor ama düşük ücret ve büyük stres daha da zordu.

Yaş aldıkça işlerin ciddileşmesi diye bir şey var. Artık yatağın daha rahat olmalı, hayatında fazla kaos olmamalı, alkol aldığın gecenin ertesi günü boş olmalı... Para çok önemli... Bunları sağlamak için kim var? Sadece sen. Bir yolunu bulmalısın.

İstanbul'da olalı 3 yıl olacak. Buraya bir bavulla gelip 2 haftada hem iş hem ev ayarladım. İlk hafta evime hırsız girmeye çalıştı, ben yine kalkıp işe gittim. Birkaç gece su ve elektrik yoktu. Yolları bilmiyorum, stresten yemek yiyemiyorum, gece televizyon açık uyuyordum; korkuyordum... Şimdi yeni evimde, arkamda kedim uyurken başka bir işe geçebilme stresini kaldırabilecek konforu elde ettim. Küçük şeyleri kutlamak lazım. Ben de bunu kutluyorum.

Kendi evimde huzur bulmayı kutluyorum. Bu eve girerken bile yaşadığım stres dolu günlerden ağzım kitlenmişti; yani kelimenin tam anlamıyla 1 ay çorbayla beslenmiştim. Ama sonuçta buradayım ve pes etmedim. Öyle çok an geldi ki etmedim. Mesela o anlardan biri, stajyerken icra dairesinde tüm günümü hasta şekilde geçirip fenalaşınca serum taktırmaya gittiğim ve ölüyorum sandığım gündü. Taşınırken boş evde yere çöküp annemlere beni almaları için ağladığım gün. Hırsız girmeye çalıştığı gecenin ertesi günü polisi arayıp "Sizi görebilir miyim?" dediğim gün. Aldatıldığımı öğrendiğim gün ve sonrasındaki günler... 3 yıl.

Şimdi nasıl bir işe girdiğimin detaylarını, işi biraz öğrendikten sonra sana anlatacağım. Çok detay verir miyim bilmiyorum. Belki beni stalklarsan LinkedIn'de falan güncellerim, görürsün. Türkçeyi bir kenara bırakıp İngilizceye geçiyorum ki bu beni çok geriyor. İngilizcem yeterli mi? Mülakatlarda yeterli bulmasalar almazlardı herhalde. Ee, vazgeçerlerse? Kafamda bir sürü soru var. Bu benim suçum olmazdı herhalde, değil mi? Aksanım var ama konuşmam akıcı ve denileni anlıyorum. Ee, gerisini artık herkes kendi dilinde bile yapay zekâya yaptırmıyor mu? Beni aydınlatın...

Shera Seven diye bir kadını TikTok aracılığıyla dinliyorum. Tam bir dark feminine energy ve mother. Tavsiyelerini kendime uyarlayarak dinliyorum. "Hayat adil değil, sen neden adil olasın?" bunlardan biri ve ben de öyle düşünüyorum. Bir avukat olarak hiçbir şeyin adil olmadığının en derin noktasına şahidim. Diğer söylediği şey ise: "Duygularını kontrol et, her küçük aptal şey için büyük heyecanlar yaşama." Çok doğru. Aptal büyük heyecanlar, hak ettiğinden azına verilen büyük ve avam tepkiler demek. Biraz dark ve gold digger bir yerden konuşuyor ama katılıyorum. Dünyayı eski Anıl gibi pembe ve huzurlu görmüyorum. Bir savaş alanında üzerime basılmasını istemiyorum ve kavgaya her zaman hazırım çünkü kendimi eskisinden daha çok seviyorum.

Ha, başta iş demiştik; çok anlatmadım. Öyle bir stres ve yorgunluk var ki üzerimde, her mesai sonrası travma sonrası stres yaşıyormuş gibi eve geliyorum. Bu cumartesi 14 saat uyudum. Diş sıkmaktan çenem ağrıyor. Sürekli yorgunum. Spor üyeliği alalı 1 yıl olacak, sadece 3 kez gidebildim. Diyetlerimi sürdüremiyorum. Akşam ne ailemi ne arkadaşlarımı duyasım var. Gün içinde herkesin derdini çözüp benden bir şey beklenmesinden midem bulandı. Genç ve güzel bir insanım; benden sürekli çözüm ve sorunlara dert ortağı olmamın beklenmesinden iğreniyorum. Avukatlıkta başarılıyım ve hırslıyım. İşin kötüsü, bu da tüketiyor beni. "Aman oldu de geç" yok. Babanın derdi gibi al üstüne aban... Tükendim.

26 yaş bir eşik gibi. 30 korkutuyor. Botoks ve mezoterapi bakıyorum. Forever Young dinleyip kederleniyorum. Teenage olmayı sonsuza kadar özleyeceğim; hâlâ özlüyorum.

Başka sana anlatabileceğim resmen hiçbir şey yok. Bir de Twitter'ım hacklendi... Ay, saçma sapan bir başlık ama üzdü, gerdi beni. Çok anlatasım bile yok; bil yeter işte, muhabbet olsun. Başka... Rodos'a gitmek istiyorum. Hiç yurt dışına gitmedim biliyor musun? Hem de yeşil pasaportum vardı ve öyle böyle gidecek param da vardı. Ne salak, ne konforcu bir insanım. Yok şartlar, yok insanlar... Üniversite yıllarına dönsem tek başıma, 3 günlüğüne de olsa bir İtalya yapar, Eat Pray Love kafası yaşardım. Bari şimdi kapıda vize varken adalar yapalım diyoruz. Gerçi işten çıkışımla yeni iş arasında çok zaman yok.

Başka ne var ne yok...nothing...Ben durmadan çalışıyorum blog, durmadan. Şükürler olsun çalışabilme gücüme ama istiyorum ki, hep hayal ediyorum ki öyle yatarak (keyif anlamında evren, yanlış anlama; sağlıklı şekilde yatarak!) para kazanayım, hiç stresim olmasın, low cortisol editleri gibi takılayım... İnşallah mı? (Annem inşallah deme amin de direkt Allahın yapabilme gücüne güvenin tam olsun diyor.) O zaman Amin...

Öpüyorum sizi. Beni güncelleyin ve tavsiyeler falan verin; acil ihtiyacım var. İşim düşünce gece 4 sularında geldiğim canım bloğum. <3

Çav.

Bambi. (Erkek çıktı ben kızım diye seviyorum biberonla beslerken...ahh oğluşum...)

İş Hayatı, Avukatlık, 2026 ve Hafta Sonları Üzerine

Evdeki bu bilgisayarda zor yazıyorum. Ofis bilgisayarım daha küçük; mesela şu an klavyede elim dolaştı. Yani evden çok işte olduğumun, boş zamandan çok çalıştığımın göstergesi.

İş hayatında kendimi expose edecek haldeyim. Avukatlığın kendisi böyle zaten. 7/24 avukatsın, kurtulamıyorsun. Mesai bitti diye bir şey yok. Telefon susmaz, mailler bitmez, acil işler, Anıl Beyler azalmaz. Mutsuz değilim, tam 1 yıl oldu blog. Kaşarlandığım çok şey var ama yıllarca bu mesleği yapmak ürkütücü geliyor. Enerji, pozitiflik vs. diye yaşamazsın ki; kaostan para kazanıyorsun, başkasının derdini çözmekten kendi derdine odaklanamıyorsun. Herkes senden bir beklenti, bir performans arzusu içinde. Başarılı olunca hazzı başka, hırs beraberinde geliyor ama bazen 25 yaşında genç bir insan olduğumu unutuyorum. Ben, loaferlarım ve laptop çantam Çağlayan Adliyesi’nde dünyaya karşı...

Yüksek lisans yaptığımı da söylemiş miydim? Dürüst olayım, önce şu askerlik mevzusu uzasın diye girdim ama bir baktım bayağı kaptım bu işi, ders çalışıyorum. İşle yürütmek çok zor. Uyumuyorum, bayılıyorum bazı geceler. İki dersten BB ile geçmişim; fakültede 40-40 geçme notuydu, onu halletsem yeterdi. O yüzden benim için başarı vallahi bu. Hocalarla sinerjim tuttu, hatta yeni arkadaşlarım bile var. İş ortamı dışında bir yerlerde var olmak Anıl hissettirdi. Marx’ın yabancılaşması bununla mı ilgiliydi? Bazen duruşmada ya da toplantılarda bunu düşünüyorum. Girdiğimiz rollerde ne kadar başarılıyız diye bakıyorum. O hâlimi seviyorum. Daha emin, ciddi; dün ne kadar üzüldüğü önemli olmadan dik duruşlu. Keşke yaşama cübbeyle devam etsem.

Zam dönemi geldi blog. Hayatın en gerçek hâli şu an bu. Genel olarak tek gündemim para. Geçinmek. Geçinebilmek. Z Kuşağı çalıştığının çok azını aldığı için motivasyonsuz diye bir tweet okumuştum. Pandemi gibi bir hâl bu. Kiralar uçuk, hayat pahalı, aldığımız ücretler korkunç. Ben maaş açıklamayı da avukatlığı avukat olmayan insanlara kötülemeyi de sevmiyorum ama sizle o aşamaları geçtik bence. O anlamda da tatmin olamıyorum. Kendi işini yapmak üzere kurulu bir meslekte başkasıyla gidebileceğin belirli bir nokta var; o ana kadar çıraksın maalesef. O sebeple hiçbir zaman ederini alamıyorsun. Canımı sıkıyor bu mesele ama çözüm getirmeyi umuyorum. Şans dileyin.

Maddi dünyaya odaklı yaşıyorum son zamanlarda. Manevi yönüm sönümlendi. Ona çok kapılamıyorum. Ne zamanım var ne enerjim. Spora yazıldım mesela ama ona bile hâlim yok. Ayda 2 kere gidip saçma sapan bir para veriyorum, yıllık olduğu için. Şekeri kesmeye çalıştım; ilk defa 3 hafta başardım, sonra fark ettim ki yeme sebebim beni mutlu etmesi ve gün içinde gerçekten enerjiye ihtiyacım olması. O yüzden hemen eski düzenime geri döndüm. Şekersiz beynim çalışmıyor, mail bile yazamıyorum maalesef.

Pazartesi gününden itibaren cuma akşamını beklemek yetişkinliğin büyük bir parçası. Tam tamına 26 yaşına gelirken, 19-20 yaşında kurduğum hayallere çok az kalmasının endişesi içindeyim. O kadar da abartmayıp kendimi strese sokmayabilirdim ama ne yapayım, aza tahammül edemiyorum. Aşırı karakterin aşırı beklentileri. Makul ve elde edilenden sıkılıyorum. Hadi hadi hadi.

Hafta sonları da artık dinlenme günü gibi değil. Ev işlerini bile hafta içi yapıyorum ki hafta sonu mal gibi yatabileyim sadece. Ama öyle olunca da sıkılıp kendime uğraş arıyorum; mesela şu an blog yazıyorum. İş olsun maksat, kendime görev falan. Hiç yeni evimden fotoğraf olmadığını, sizi güncellemediğimi fark etmenin saçma endişesi.

Blog yine de bayağı okunuyor, biliyor musun? Kim bilir kimler okuyor; hayalet gibi gelip gidiyorsunuz, ses yok ki anlayayım.

Eko yapmayayım, dönün bana.

Bir gün bu blog kitaba falan çevrilse keşke. Hâlâ hayalim. Nasıl bir şey olurdu ki? Bir editörün bu gözle bakması lazım, ben anlamıyorum.

2026 hayal panomu bu bilgisayarda ekran resmi yaptım. Lüks ve zevk akıyor ekrandan. Hepsini kabul ettiğimi beyan ediyorum. Sizler için de diliyorum.

Söyleyecek çok şey var ama üşendim. Sesle kayıt alsam, burası yazıya dökse müthiş olurdu; 5 sayfa sürerdi. Şimdilik kıymetli parmaklarımdan bu kadar, madem.

Öpüyorum sizi, aşağıya hayatımı güncelleyecek görseller ileteyim; merak ettiyseniz aşağı kaydırmaya devam.

Çav.

xox

☆∴｡ * ･ﾟ*｡★･ ･ *ﾟ｡ * ･

                                                    ☆∴｡ * ･ﾟ*｡★･ ･ *ﾟ｡ * ･

İlişkiler ve İlişkilerim Üzerine

Birkaç ay önce ikinci yılını kutladığım ilişkim üzerine yoğun şekilde düşündüm. Kendi ilişki geçmişime göz attım, çevreme de şöyle bir baktım.

Ben her zaman umutsuz bir âşık oldum. Sevmeyi ve sevilmeyi bir konsept olarak gördüm. Kişiye değil, olaya odaklandım. Duygularıma, tüketilebilecek bir şeymiş gibi baktım. Hâlâ zaman zaman öyle bakıyorum. İlişkimdeki huzurlu anlar, benim "tüketebildiğim" anlar; konsept bozulduğunda ben de bozuluyorum. Bu döngüye beni sokan şeyin ne olduğunu bilmiyorum. Belki kötü tecrübeler, belki yaşanmış bir kırılganlık. Hiç fikrim yok. “Benimle güzel bir ilişki yaşanabilir” diyorum ama bu sağlıklı bir ilişki olur mu, sanmıyorum. İşlerin yolunda gitmesi, hayatın diğer alanlarında olduğu gibi, ilişkide de beni kaygıya düşürüyor. “Fazla mı güzel? Yoksa sadece bozacak detayı mı göremiyorsun?” gibi düşünceler sarıyor içimi.

Uzun süreli bir yalnızlık da yaşadım. Hatta bir dönem, yalnız kalmaya tamamen ikna olmuştum. Şöyle bir mantığım var: Bir olay bana hayalimde yakışıyorsa olur, yoksa olmaz. İlişkilere kendimi yakıştıramıyordum. O kadar kontrolcü bakıyordum ki, o kişi bir türlü yanıma “yakışmıyordu.” Tam anlamıyla bir idealize etme haliydi bu. Sonra düzenli bir ilişki öylece geldi. Bir şehri terk etmeden önceki son hafta. İmkânsız dediğim bir anda. Ardından uzaktan geçen bir yıl. Bir büyük travmatik olay. Barışma. Devamlılık. Artık yıllardır evli gibiyiz. Bam! Bir anda. Şimdi yalnızlığı unuttum. Flört, birinin olmadığı, sadece hobilerine sahip olan Anıl... Sorumlulukları yalnızca kendine ait olan bir hayat; sadece bir kişiyi düşünen bir benlik... Ne kadar uzak geliyor şimdi. O yüzden ilişkisizlikten yakınanlara şöyle diyorum: Tadını çıkar, her şey bir günde değişir, insan her şeye alışır.

Bu tür cümleler geleneksel ilişkilerdeki “Ehehe, bekar günleri özlüyorum.” havasını taşıyormuş gibi olabilir. Ama hayır. Bunlar sadece çıkarımlar ve yad edilen bir geçmiş. Fazlası değil.

Aşkı önemsiyorum. Hayatta tek olmamayı önemsiyorum. Güvende hissetmeyi önemsiyorum. Ama aynı zamanda, önemsediğim bu şeylerin hepsi beni güçsüzleştiriyor. Sevmek, önemsemek ve umursamak bir anlamda gücünü paylaşmak. Hayatına dahil ettiğin her insan — hele ki aynı yatağı paylaştığın biri — gerçek bir enerji aktarımı yaratıyor. Sakral çakra mıydı, kök müydü... İşte onun tam aktarımı. Üstelik bu aktarım kontrolsüz ve sağlıksız bir ilişkide daha da yoğun oluyor.

Modern bir ilişkiye sahip olduğumu söyleyemem ki, “Ayrı dünyaların insanıyız,” diyebileyim. Ben ilişkilerde sıradanlığı ve normları seviyorum; bunların korunması gerektiğine inanıyorum. Her alanda rekabetçi olsam da ilişkide rekabet değil, farklılıkların dengesi olması gerektiğine inanıyorum. Partnerim benden bir adım önde olmalı. Onu bir arkadaşım olarak seçmek zorunda değilim (ki çoğunluğun aksine, “arkadaş gibi olmak” beni düşürür). Birimizin son sözü söyleyebilmesi yeterli. İlişkisel bir diktatörüm. Demokrasiyi rafa kaldırdım.

Nasıl bir ilişkide olduğumu merak ettiniz bence.

Benimle birlikte olmanın kolay olmadığını biliyorum. Geçimli biri değilim ama en azından sonsuz anlayışlıyım. Dürüstlük ve açıklıkla gelinen en absürt şeyi bile değerlendirebiliyorum. Avukat refleksiyle yargılayıcı ve sinirliyim ama sevmeyi ve sevişmeyi biliyorum. Her zaman pozitif ve destekleyici değilim ama pragmatistim; gerçekçi fikirlerle rehber olabiliyorum.

Sevgilim bloğumu biliyor ama okumaya üşenecektir.

Ben sizinle konuşmuş oldum.

Ya da sadece kısa bir mesaj olarak alın.

Çav.

Muah.

(Bu yazıyı chat gbt'ye Türkçesel düzelttirdim, itiraftır.)